W najbliższą niedzielę wybory

Już za moment wybory. Czy znowu wybierzemy najlepszych? Czy ci najlepsi będą załatwiać najważniejsze dla nas sprawy? Na pewno dużo się w ciągu minionej kadencji zmieniło, ale czy rzeczy naprawdę ważne zostały załatwione?

Pamiętam z jaką radością przyjęłam informację o planowanym otwarciu boisk szkolnych, o co tak bardzo walczy młodzież i rodzice. Możecie o tym przeczytać tu:

http://oddzialanintpw.blogspot.com/2014/03/bezpatne-zajecia-sportowe-w-aninie.html

Tymczasem otrzymuję właśnie mail od zdesperowanego taty:

Z opóźnieniem, acz z dużym zainteresowaniem, przeczytałem info o boiskach i placu zabaw w SP 218. Z przykrością muszę jednak stwierdzić, iż praktyka w przypadku tego tematu jest zdecydowanie mniej optymistyczna od teorii. Faktycznie, boiska są otwarte w soboty w godz. 9-13, ale jak Pani sama zauważyła zajmowane są przez dojrzałych, zgranych ze sobą młodzieńców, pod egidą Pana Bartka. Ponieważ ich spotkania są cotygodniowe, w praktyce poza tą grupką dojrzałych chłopców – boiska NIE SĄ OTWARTE na potrzeby innych dzieci, młodszych chłopców czy dziewczynek. W całe sobotnie popołudnie, a przede wszystkim prze całą niedzielę boiska są głucho zamknięte… Wielokrotnie ten temat poruszałem z Dyrekcją (Pani Skiba, Pani Luty), wielokrotnie rozmawiałem w tej sprawie z władzami dzielnicy – efekt zerowy… Upór decydentów w tej sprawie jest dla mnie kompletnie niezrozumiały, a kluczowa argumentacja o bezpieczeństwie dzieci jest nietrafiona (boisko przy Alpejskiej jest otwarte i dzieci z sukcesem dbają tam o własne bezpieczeństwo, jak i społeczne mienie…; niestety boisko to również jest cyklicznie zajęte przez starszą młodzież, tym że tutaj w godzinach popołudniowych).  

Komentarz jest chyba zbyteczny. 

Drodzy przyszli radni, jeśli chcecie mieć spokój w dzielnicy, dajcie się młodym ludziom wyszaleć. Jeśli chcecie mieć zdrowe społeczeństwo, pozwólcie mu za młodu uprawiać sport! I tak zbyt długo siedzimy przed komputerem! Będziemy wydawać coraz większe kwoty na rehabilitację narządu ruchu i okulistów! 

Kieruję również te słowa do kończących kadencję: pani burmistrz Jolanty Koczorowskiej i pana burmistrza Łukasza Jeziorskiego - być może da się jeszcze coś zrobić?

Zwracam się do przyszłych radnych Wawra - zauważcie wreszcie Państwo wagę tej prostej do załatwienia, a tak ważnej sprawy! Potraktujmy sprawę priorytetowo! 

Nie zamykajmy boisk dla przyszłych Lewandowskich!

mga    

Maria Chodorek - Mijają lata, kontakty trwają, czyli podwójny jubileusz szkoły średniej w Aninie

Jubileusz 70-cio lecia szkoły średniej w Aninie to dla naszego osiedla prawdziwe wydarzenie. Mieszka tu oraz w okolicy wiele rodzin, których dwa lub trzy pokolenia kształciły się w tej szkole. Kontakty koleżeńskie i towarzyskie od chwili odejścia ze szkoły trwają aż do dziś. Niektóre klasy spotykają się, aby świętować kolejne rocznice swojej matury. Przykładem może być klasa, która uzyskała świadectwo dojrzałości w 1951 roku (pierwszy rok dyrektora Wacława Krauzego) lub klasa maturalna z 1968 roku - pierwsza, która pełne cztery lata liceum uczyła się już przy Alpejskiej 16.  

Te przykłady można mnożyć, bo przyjaźnie i sympatie z czasów szkolnych są zwykle szczere i trwałe. Średnia szkoła w Aninie pierwotnie (1945 r.) otrzymała jako siedzibę pałacyk Więcka przy ulicy I Poprzecznej. Hol z kryształowym żyrandolem, dwie duże komnaty z kominkami na parterze, kręcone schody na piętro - a tam trzy lub cztery pokoje zamienione na klasy - jak zresztą te na parterze. Toalety w pewnej odległości od pałacyku, bliżej szosy (obecnie ulica Bronisława Czecha), a sekretariat, gabinet dyrektora i tym podobne pomieszczenia znalazły miejsce w mniej widocznych zakamarkach.

Pałacyk Więcka, elewacja od ulicy I Poprzecznej

Jaki pałacyk jest na zewnątrz - każdy widzi. Niestety, nie w środku, gdyż nie bywa udostępniany dla zwiedzających. Teraz, gdy wrócił w prywatne ręce, zadbano o jego wygląd, wyremontowano, z elewacji zniknęły ślady wojny.  

W 1954 roku szkoła średnia została przeniesiona do nowego budynku przy ulicy Michała Kajki, róg alei Odrodzenia. Potężne fundamenty (zaprojektowano tam schrony, o czym mieszkańcy pamiętają, choć niewielu je widziało), przepastne szatnie, duże klasy oraz drewniana klepka - były przedmiotem zazdrości innych placówek. Liceum Nr 26 (bez patrona) stanowiło tam wraz ze szkołą podstawową tzw. jedenastolatkę. 

SP 218 przy ul. Kajki

Ale robiło się coraz ciaśniej...

W 1964 roku - równo 50 lat temu czteroklasowe liceum rozpoczęło rok szkolny przy Alpejskiej. Nowy obiekt został przekazany szkole przez przedstawicieli W.O.W (Warszawski Okręg Wojskowy), który materialnie wspierał inicjatywę budowy szkoły i internatu. Liceum otrzymało wtedy patrona - przewodniczącego Społecznego Komitetu Budowy Szkół W.O.W, generała Henryka Jankowskiego - "Kuby". Obecnie szkoła planuje wprowadzenie klas o profilu wojskowym, co może stanowić strzał w dziesiątkę!

ZS 114 przy Alpejskiej

Tak więc 70-letnia szkoła średnia w Aninie wędrowała trochę po naszym osiedlu. Wciąż jednak może się pochwalić swoimi absolwentami i atmosferą! O kadrze, nauczycielach naszej szkoły krąży wiele różnych wspomnień. Ostatnio w Klubie Kultury wspominaliśmy Henryka Wierzchowskiego. 

20 października b.r. dyrektor obecnej szkoły - Magdalena Sitnicka zaprosiła grupę inicjatywną na spotkanie w sprawie zjazdu absolwentów planowanego na 6 czerwca 2015 roku. Następne spotkanie zaplanowano na 15 grudnia 2014 r. na godzinę 15:00. Odbędzie się również w budynku szkoły. 

Bliższe informacje na stronie szkoły.

Maria Chodorek

Wera Sosna - Każdy inny, wszyscy równi

Nastały czasy demokracji. W dzisiejszym świecie obserwujemy rozkwit filozofii, ideologii oraz poglądów na życie. Coraz chętniej o nich mówimy i wygłaszamy. Co jednak w sytuacji, gdy pan X nielubi koloru czerwonego, a pan Z jest jego zwolennikiem? Czy pan X i pan Z są w stanie razem funkcjonować i cieszyć się życiem bez przeszkadzania sobie nawzajem? Otóż tak! To jedna z rzeczy, której uczymy się w naszej szkole, w MOS Nr 2, KĄT!

Wróg z przekonania, przyjaciel z charakteru

Swego czasu usłyszałam opowiastkę o dwóch młodzieńcach chodzących do jednej klasy. Chłopcy różnili się znacząco, gdyż jeden był "dresem", a drugi "punkiem". Co więcej, pochodzili z jednej podwarszawskiej miejscowości, w której to obie subkultury pałały do siebie niechęcią. Jak łatwo się domyślić, na początku nauki w KĄT-cie z założenia się nie lubili. 

Los był jednak figlarny i chcąc nie chcąc, będąc razem w klasie, musieli wysilić się na jakąkolwiek rozmowę. Po pewnym czasie obdarzyli się przyjaźnią. Aby jednak zachować twarz przed znajomymi, nikomu ze swojego miasta o tym nie mówili. ponoć zawsze, gdy wsiadali do busa wiozącego ich do szkoły, jeden siadał na początku, a drugi na końcu, mierząc się zimnym spojrzeniem.

Gdy jednak mijali granicę Warszawy, dosiadali się do siebie i rozmawiali bez przerwy. To samo działo się w drodze powrotnej. 

Nasza szkoła umożliwia nam poznanie siebie nawzajem, bez względu na przekonania i przynależność kulturową. Wspólnymi siłami tworzymy miejsce, gdzie możemy poczuć się bezpiecznie.

Ważną częścią naszej wspólnoty jest pomoc otrzymywana od wychowawców i psychologów. Na każdą klasę przypada dwóch wychowawców. Jeden jest nauczycielem, który załatwia sprawy techniczne, takie jak obliczanie absencji czy usprawiedliwienia. Drugi zajmuje się naszymi sprawami osobistymi. Mamy możliwość rozmowy z nim w trudnych chwilach.

Wywodzimy się z różnych środowisk i przychodzimy z różnymi problemami.  W poprzednich szkołach, domach albo ośrodkach nie mieliśmy dorosłych, którzy byliby zainteresowani naszym życiem.

Wielu z nas musiało wejść w rolę rodzica. Zajmować się młodszym rodzeństwem, gotować, sprzątać i robić zakupy. Wtedy nikt nie pytał - Jak się czujemy?

W KĄT-cie dostajemy dużo zrozumienia i wsparcia, które jest niezbędne do prawidłowego funkcjonowania.  

Oprócz problemów mamy również pasje! KĄT to zbiór wielu odmienności. Jedni tworzą muzykę, drudzy tańczą, jeszcze inni zajmują się aktorstwem. Wielu absolwentów widzimy na ekranach kin lub na plakatach zwiastujących koncerty. Nie zabrakło również malarzy, którzy kierują swoje kroki do ASP.

Niektórzy nazywają nas trudną młodzieżą. A może jesteśmy młodzieżą, która miała trudno? Postaram się pokazać państwu nasze lepsze oblicze. Bo w końcu oprócz niebieskich irokezów, mamy w sobie coś więcej!

Wera Sosna

  

Anińskie placówki oświatowe i opiekuńczo-wychowawcze

Pierwszy września za pasem, dlatego postanowiliśmy przyjrzeć się naszym żłobkom, przedszkolom i szkołom. Mamy w Aninie jedną szkołę podstawową, to słynna "218" imienia Michała Kajki, szkoła z bardzo dobrą renomą!

http://www.sp218.pl/

 

Przy Alpejskiej 16 mamy Zespół Szkół Nr 114, który grupuje Gimnazjum z Oddziałami Integracyjnymi i Oddziałami Dwujęzycznymi im. Księdza Jana Twardowskiego oraz Liceum Ogółnokształcące im. Henryka Jankowskiego "Kuby". http://www.zs114.edu.pl/

 

 

Przy ulicy Zorzy 17 mieszczą się: Młodzieżowy Ośrodek Socjoterapii "Kąt", LXXXV Liceum Ogólnokształcące oraz 138 Gimnazjum Publiczne.

http://www.moskat.pl/index.php

 

 

Mamy też w Aninie kilka przedszkoli. Przy Odrodzenia  12a znajduje się Przedszkole Dzieci Świata - Świat Dzieci.

http://www.dzieciswiata-swiatdzieci.pl/

 

Przy Rzeźbiarskiej 28 znajduje się Przedszkole Pod Poziomką.  http://www.podpoziomka.pl/kontakt.html

 

 

 

Na osiedlu IBJ znajduje się Przedszkole Publiczne.

 

 

Przy Stradomskiej 12 a działa Przedszkole Ciuchcia Puch Puch.

http://www.puchpuch.pl/pl/

 

Przy VII Poprzecznej znajduje się Przedszkole Sióstr Prezentek.

 

I ostatnia placówka, Przedszkole Ala Ma Kota przy Wygodnej.

 

W przedszkolu nie widać jednak dzieci, zdaje się trwa tu remont.

Wszystkim dzieciom, rodzicom oraz nauczycielom życzymy udanego roku szkolnego 2013/2014!

 

mga